| tHe Poii's profile● tHe POii ● PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
November 24 ความรักความรัก
ความรักไม่ได้มาจากคนที่ สมบูรณ์ ไปหมดทุกอย่าง
แต่มันจะมาจากคนที่สามารถช่วยคุณให้เป็นคนที่ดีที่สุด เท่าที่คุณจะเป็นได้... ******* "รัก"เรื่องราวที่ผ่านมา...ทำให้ฉันเจ็บปวดใจอยู่นาน...นานมาก แล้วก็ค่อย ๆ บรรเทาเบาบางลง...แต่...ไม่เคยหายสนิท... ฉันเลือกที่จะเดินต่อไป ...ในแบบที่ควรจะเป็น...ไม่ใช่ตามแบบแผน ที่คนทั่ว ๆ ไปกระทำกัน... ไม่มีใคร ไม่เคยทำผิด...ให้อภัย...แล้วก้าวต่อไป... . เรา...เดินกันไป ในแบบของเรา...ฉันไม่อาจเอาตัวเราไปเปรียบเทียบกับใครได้ เพราะถ้าหากฉันทำเช่นนั้น...เรา...ไม่อาจเดินเคียงข้างกันได้อีก... ทุกวันนี้เรายังเดินจูงมือกัน...ไปทานข้าวกันสองต่อสอง...ไปเดินเที่ยว เดินซื้อของกัน...แม้ไม่เหมือนเดิม...แต่...เรามีเรา... ความรักออกแบบไม่ได้... ความรักไม่มีแบบแผน ความรัก...มองไม่เห็นด้วยตา แต่รับรู้ได้ด้วยใจ ความรัก...พัฒนาไป...ตามรูปแบบของเรา ฉันมีความสุขในวันนี้ เพราะเขายังอยู่ ...ไม่ได้อย่างใจในทุกเรื่อง...แต่ก็ทำใจ และปรับตัวได้...ไม่เอาตัวเองไปวัด...ไปกำกับว่า...ต้องเป็นอย่างนั้นต้องเป็นอย่างนี้...จุดที่ต่างฝ่ายต่างยอมรับกันได้...คือ ...เรา ชีวิตคือการเรียนรู้...โจทย์รัก...ต้องใช้เวลาในการแก้สมการไปตราบจน...จากกัน... . คู่ไหนมีปัญหา...จงใช้ใจและใจคุยกัน...อย่ากดความรู้สึก...ใส่เครื่องคิดเลข คำนวณคุณค่าของรักเรา...ความรัก ประเมิณค่ามิได้...แล้วคุณจะไม่เสียใจ...ไม่ว่าผลการตัดสินใจออกมาจะเป็นเช่นไร เรารักกันง่าย...แต่จะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันตราบจนตายจากกันนั้นยาก...จงถนอมน้ำใจกัน ให้เหมือนวันแรกที่รักกัน...ส่งผ่านรัก...ให้กันผ่านดวงตาแห่งรัก...คำ...กี่หมื่นคำ...จำเป็นน้อยลงในวันที่เราสื่อสารกันได้ด้วยใจ เรารักกันง่าย...แต่รักษาความรักที่เกิดขึ้นแล้วให้คงอยู่กับใจเราตลอดไป นั้นยากยิ่ง...รักแล้ว...จงมั่นคงในรัก...จะได้ไม่มีใครต้องเจ็บปวดกับความรัก...รักสามเศร้าจะเป็นได้เพียงหนังที่เราจูงมือกันไปดู...มิใช่ละครชีวิตจริงที่เราต้องเผชิญ November 12 เพียงก้าวพลั้งเพียงก้าวพลั้ง บางครั้งหัวใจของเราก็พุ่งไปเร็วกว่าความคิด โดยเฉพาะเมื่อได้เห็นสิ่งที่ปรารถนาอยู่ตรงหน้า แค่วินาทีเดียวก็ยังกลัวที่จะสูญเสียมันไป ฉันรู้สึกคล้ายกับเวลาที่เดินหรือวิ่งขึ้นบันได ฉันชอบก้าวทีละสองขั้น ถึงพื้นได้เร็วกว่า แต่ก็ใช่ว่าฉันจะไม่เคยสะดุดล้ม แต่ . . .ฉันได้ทำเช่นนั้นกับความรัก ประหม่ากับการใช้หัวใจอย่างลุ่มหลง และไม่เกรงกลัวต่อความผิดหวังที่จะเกิดขึ้น สุดท้ายสิ่งที่ได้รับก็สมควรแก่ความประหม่าที่ได้ใช้ไป น้ำตา และความเสียใจ ผลรับที่เลวร้ายเกินจะทน เหมือนฉันฆ่าตัวเองทางอ้อม เหมือนวิ่งสะดุดล้มเข้าใส่ปลายมีดที่เธอถือไว้ มันทิ่มลงลึกกลางใจ เหมือนตาย แต่ไม่ตาย . . . เท่านั้นเอง อย่างน้อยวันนี้เราทำดีที่สุด...อย่างน้อยวันนี้เราทำดีที่สุด... แม้ว่าเวลาของความผูกพัน มันอาจจะสั้น จนเหมือนเราไม่ได้รักกัน และตอนนี้ความห่างไกลก็ได้ใกล้เรามากขึ้นเพื่อที่จะแทรกให้เราห่างกันไปทุกที...... เธออยากรู้ไหม ว่าทำไมเราต้องห่างกัน ฉันพยายามหาคำตอบให้กับตัวเอง จนวันแล้ววันเล่า ฉันก็ยังไม่เข้าใจ หรืออาจเป็นเพราะเวลาของเธอกับฉันได้หมดลงแล้ว คนบนฟ้าคงกำหนดให้เรามาพบกันแค่เท่านี้ และเค้าก็ทำให้เราจากกัน มันไม่ยุติธรรมเลยที่เค้าทำให้ฉันรักเธอ ทำไมเค้าถึงไม่ทำให้ฉันแค่รู้จักเธอเท่านั้นนะ ถ้าฉันรู้อะไรล่วงหน้า ว่ามันจะเป็นแบบนี้ สาบานได้ ฉันจะไม่รักเธอแม้สักนิดเดียว มันช่างทรมานเหลือเกินกับความรู้สึกที่ฉันเป็น ฉันเสียใจที่ไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่านี้....... การสูญเสียครั้งนี้ฉันจะเรียกร้องจากใคร (บางทีคนเราก็ต้องการระยะห่าง...เพื่อทบทวนความรู้สึกตัวเอง ว่าเรารู้สึกอย่างไรกับเค้าคนนั้น) มันช่วยฉันได้มาก แล้วตอนนี้ฉันคิดว่าสิ่งต่างที่ผ่านมา ก็เป็นคำตอบที่ดีสำหรับฉัน ฉันคงเข้าข้างตัวเองที่คิดไปว่า..... อาจเพราะ คนบนฟ้าอาจกำลังสงสัย เราสองคนอยู่ ว่าเรารักกันจริงหรือเปล่า เค้าเลยทดสอบให้เราห่างกัน แยกเราไปคนละทาง เพื่อทดสอบว่า ถ้าเราต้องใช้ชีวิตเพื่อรอคอยใครบางคน ที่จะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน ช่วงเวลาที่รอนั้น จะเป็นตัววัดความรู้สึก และพิสูจน์ความแข็งแรงของความรัก วัดการกระทำ ความเสมอต้นเสมอปลาย กับการอดทนด้วยเงื่อนไขเวลาของการห่างไกล เมื่อถึงเวลานั้น เราจะได้รู้ว่าเราได้เลือกถูกคนหรือไม่ และมันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย กับการต้องทำหัวใจไม่ให้หวั่นไหวกับอารมณ์ความรู้สึกต่างๆ ที่คอยเข้ามาทำให้ไหวหวั่นกับสิ่งต่างๆ ที่เปลี่ยนแปลงไปทุกๆ วัน ความห่างไกลจึงเหมือนเป็นตัววัดปริมาณความรักของเรา ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับวันพรุ่งนี้ เราจึงกลัวที่จะเผชิญหน้ากับมัน เราคิดไปล่วงหน้า ว่าต้องเป็นแบบนั้นแบบนี้ เราไม่สามารถบังคับให้ใครมารักเราได้ และถ้าเธอจะอยู่ หรือเธอจะไป จะรักกันมากขึ้น หรือน้อยลง ก็จะเป็นเพราะเราสองคน คงไม่ใช่ความต้องการของฉันฝ่ายเดียว หรือเธอฝ่ายเดียว (คงจะไม่มีอะไรที่จะน่ากลัวและเลวร้ายไปกว่า การยอมรับความรู้สึกตัวเอง อีกแล้ว........ใช่มั๊ย) วันนี้ฉันจึงมีความสุข ถึงแม้ว่าเราจะห่างกัน แต่อย่างน้อย ฉันก็ไม่เสียใจ ในสิ่งที่ฉันทำ แต่ฉันคงจะเสียใจแน่ๆ หากฉันไม่ได้ทำ นั่นก็คือ การได้รักเธอ.......มีวันที่เลวร้าย มีวันที่สวยงาม มีวันที่ว่างเปล่า สุขก็อยู่กับเราไม่นาน ทุกข์ก็อยู่กับเราไม่นาน สุขเคยแวะผ่านมาแล้วก็ไป ทุกข์ก็เช่นเดียวกัน วันนี้ฉันมีความทรงจำที่ดี ระหว่างเรา ฉันจึงมีเรื่องให้นึกถึงวันดีดีมากมาย และฉันก็ได้ยิ้มให้กับความทรงจำนั้น จน ณ ตอนนี้ จนถึงวันนี้ จึงรู้แล้วว่า ยังมีเรื่องราวอีกมากมายให้เราทั้งสองต้องเรียนรู้ และเผชิญหน้ากับมัน อาจจะลำบาก เหน็ดเหนื่อย แต่เชื่อฉันนะ ว่าสักวันความฝันเราต้องเป็นจริง ฉันมีความหวังตราบที่ฉันยังมีลมหายใจ เพราะความหวังของฉันนั้นมันเป็นสิ่งที่มีค่า ทำให้ฉันมีจุดมุ่งหมาย เผื่อสักวันอาจจะได้เป็นดังหวัง เมื่อฉันเป็นคนเริ่มต้น ฉันก็อยากจะเป็นคนทำให้มันจบ ถึงแม้ว่าการได้รักคือการเสี่ยงที่จะไม่ได้รับรักตอบแทน การตั้งความหวังคือการเสี่ยงที่จะเจ็บปวด การพยายามคือการเสี่ยงที่จะล้มเหลว แต่ยังไงก็ต้องเสี่ยง เพราะสิ่งที่น่าอันตรายที่สุดถ้าชีวิตนี้ ฉันไม่เสี่ยงอะไรเลย ถ้า”รัก” เริ่มต้นที่คนสองคน ผูกพันกัน เข้าใจกัน ต่างต้องการอยากที่จะร่วมทางเดินด้วยกัน วันนี้ฉันก็อยากจะให้เรา “ไว้ใจ” กัน เพราะแน่นอน เราไม่รู้ว่าอนาคตจะเกิดอะไรขึ้น แต่ถ้าวันนี้เราทำดีที่สุดแล้ว ก็คงไม่ต้องกลัวอะไรวันต่อไปของเราก็คงจะดีเอง... และฉันก็พอใจ กับสิ่งที่ได้รับในเวลานี้ ฉันมีความสุขที่ได้รัก รักในสิ่งที่ฉันเป็น รักในทุกความรู้สึกดีดีที่ได้รับจากทุกคน รักในสิ่งที่ตัวเองทำ และฉัน....................รักในสิ่งที่หัวใจฉันต้องการ....สำหรับฉันจึงไม่ต้องการอะไรมากมาย ฉันรู้สึกเหมือนกับตัวเองช่างเป็นผู้หญิงโชคดีเหลือเกิน ที่ฉันโชคดีที่มีคนที่รักฉัน และฉันก็รักเค้า กับผู้ชายอย่างเธอ ทั้งที่บางครั้งเธอเองก็อาจคิดว่าตัวเองก็ไม่ใช่คนดีอะไร แต่อย่างน้อยวันนี้เธอดีกับฉัน ฉันจึงไม่สนใจว่าเธอจะเป็นอย่างไร และ ถึงแม้ว่าเรื่องราวระหว่างเรา อาจจะไม่เป็นดังที่เราหวังเลยสักนิดเดียว หรืออาจจะไปไม่ถึงฝัน................... “ฉันรักเธอ” และอยากให้เธอมีความสุข แม้ว่าความสุขนั้น จะไม่ได้หมายถึงว่ามีฉันอยู่ด้วยก็ตาม และหากความจริงเราต้องจากกันไปจริงๆ ฉันรับประกันได้เช่นกันว่า.. ถ้าวันนี้ฉันไม่ขอร้องให้เธอมาเป็นของฉัน ฉันจะต้องเสียใจ ไปจนตราบชีวิตฉันจะหาไม่ เพราะฉันรู้หัวใจฉันดีว่า เธอเพียงคนเดียวเท่านั้นที่อยู่ในใจฉันตลอดมา อยากบอกทุกคนว่า ไม่มีใครได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการทั้งหมด ไม่มีใครที่เกิดมาสมบูรณ์แบบ วันนี้เราควร ”ปล่อยวาง” เพื่อให้หัวใจไม่บอบช้ำนานเกิน จนกลายเป็นแผลในใจที่คอยทำร้ายตัวเอง.... มีความสุขกับความเป็นจริงวันนี้เพราะพรุ่งนี้เราอาจไม่มีโอกาส............ +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ บทลาของการเริ่มต้นบทลาของการเริ่มต้น แจกันน้อยเดินทางมาจากดินแดนหนึ่งที่มีความรักลึกซึ้งล้ำค่า แต่ทว่ามิอาจมอบรักแด่ดอกไม้ดอกใดได้ ทำไมนะหรือ ก็เพราะมันเจอดอกไม้ที่สวยสดงดงาม หากทว่ามันยังไม่เจอดอกไม้แห่งรักที่แท้จริง วันนี้หัวใจเหนื่อยนักยิ่งไขว่คว้ายิ่งไกลยิ่งห่าง ความเป็นจริงที่โหดร้าย ได้กัดกร่อนก้อนเนื้อเท่ากำมือที่เรียกว่า “หัวใจ” จนบอบช้ำ ในทางกลับกันมันทำให้หัวใจนี้เข้มแข็งขึ้น ขอบคุณวันเวลาที่นำพาเธอมาให้พบ ละครบทนี้เดินเรื่องด้วยความเหงา เศร้า รอยยิ้ม คราบน้ำตา สุดท้ายตัวเอกของเรื่องคือ “ความว่างเปล่า” จะมีใครสักกี่คน ที่จะต้องการรู้ตอนจบจริงๆของเรื่องราวที่อยู่ในความทรงจำ และไม่มีวันเลือนหายไปจากใจ เพราะในชีวิตจริงนั้น…….. มีอยู่หลายเรื่องที่เราจำเป็นต้องรู้ตอนจบ แม้ว่าจะไม่อยากรับรู้ก็ตาม ฉันเดินทางมาไกล ไกลเกินกว่าจะย้อนกลับไปเริ่มต้นใหม่ ณ จุดเดิม ในความรู้สึกลึกๆ ข้างใน ความรู้สึกนั้นยังคงงดงามเสมอ ถ้าทำได้อยากหยุดทุกอย่างไว้ ณ ตรงนี้ ตรงที่ความรู้สึกดีๆ ยังคงมีอยู่ หยุดพักปล่อยวางทุกอย่างไว้ข้างหลัง จากนั้นก้อนเนื้อที่เรียกว่า “หัวใจ” นี้แหละจะพาสองเท้านี้ก้าวไป ทุกอย่างจบลงแล้ว วันพรุ่งนี้เป็นของเรา ……………………………………………. มิตรภาพมั่นคง ยืนนาน ต้องผ่านบทเรียน คืน วัน และความผันแปรทั้งหลาย ณ วันหน้าผากยับย่น เส้นผมกลายเป็นสีเทา ถนอมมิตรภาพแสนงามไว้ในดวงใจ +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ ความรักให้ความรักเป็นหนังสือ เค้าว่ากันว่า... อ่านหนังสือสักเล่ม ต้องใช้เวลา เช่นเดียวกัน ... เราคงไม่รู้จักใครสักคนได้ดีตั้งแต่วันแรก เค้าว่ากันว่า ... อย่าตัดสินหนังสือดีดี แค่ปกมันสวย เช่นเดียวกัน ... คนหน้าตาดีอาจไม่ดีเสมอไป เค้าว่ากันว่า ... คนที่ไม่ชอบอ่านหนังสือเลย ก็ใช่ว่าจะมีหนังสือเล่มแรกในชีวิตที่ชอบไม่ได้ เช่นเดียวกัน ... คนที่เราไม่คิดอยากจะรู้จัก อาจะเป็นคนที่ดีที่สุดในชีวิตเราก็ได้
เค้าว่ากันว่า ... การชอบหนังสือสักเล่ม ไม่ได้หมายความว่า หนังสือเล่มนั้นดีทุกหน้า เช่นเดียวกัน ... การรู้สึกดีกับใครสักคน ไม่จำเป็นว่าเค้าจะต้องไม่มีข้อเสียอารายเลย เค้าว่ากันว่า ... อย่ารู้สึกเสียดายเวลากับการอ่านหนังสือบางเล่มจนจบแล้วพบว่าเป็นหนังสือที่ไม่ชอบ เช่นเดียวกัน ... จงรู้สึกดี กับการใช้เวลากับใครสักคนหนึ่งอย่างเต็มที่ แม้ว่าวันหนึ่งจะรู้ว่า เขาคนนั้นไม่ใช่เลยสักนิด เพราะอย่างน้อย ต่อจากนี้ไป เราจะได้เลือกคนที่ถูกและใช่ ระยะห่าง*ระยะทาง
|
|
|
