มาถึงวันนี้ได้ เราก็ผ่านอะไรมาเยอะ ทั้งทุกข์ สุข เศร้า เหงา และความห่างไกล

มีคนเขาบอกว่า ความห่างไกล มีไว้วัดปริมาณความผูกพัน ... ใช่! อาจจะเป็นอย่างที่เขาพูดกันไว้อย่างนั้น แต่ใครคนไหนล่ะ จะอธิบายความรู้สึกนั้นได้จริงและเขาใจได้อย่างลึกซึ้งถ้าความรู้สึกนั้นไม่ได้เกิดขึ้นกับตนเอง

ความรัก ..

วันนี้รู้แล้ว  สิ่งที่ความรักจำเป็นต้องมี

คือ ..การเชื่อใจ เข้าใจ และไว้ใจกัน*

ใช่! บางครั้งมันก็เป็นเรื่องยากที่เราจะเรียนรู้มันอย่างลึกซึ้ง ด้วยเหตุผลหลาสยๆอย่าง เราต่างเป็นคนที่ต่างหลากหลายด้านความคิด ด้านชีวิตความเป็นอยู่ ด้านวัฒนธรรม ดัังนั้นไม่ใช่เรื่องแปลกที่บางครั้ง เราจะมี"ทะเลาะ" กันบาง มันเ็นเรื่องธรรมดาที่เกิดขึ้น บางคนบอกไว้ว่ายิ่งทะเลาะกันมากเท่าไหร่ ก็จะยึ่งเข้าใจกันมากขึ้นแต่มันก็ไม่ใช่กับทุกคู่เสสมอไป 

เราควรเดินคนละครึ่งทางดีไหม?

ปรับเข้าหากันทั้ง 2 คน ไม่ใช่คนใดคนหนึ่งที่ปรับเข้าหาหันอย่างสุดซึ้ง แต่สุดท้ายก็ไม่เกิดอะรัยขึ้น ก็ไม่มีอะรัยดีขึ้นเลย นอกจาก ยิ่งปรับก็ยิ่งห่าง พอห่าง ไม่นาน ก็ต้องจบกัน

ความเสียใจ! 

เป็นของคู่กันมากับความสุขอยู่แล้ว อยู่ที่เราใช้ชีวิต อยู่ที่ว่าเรายึดติดมากแค่ไหน

เรารู้จัก "รัก" รักอย่างมีสติเรานั่นแหละ จะค้นพบกับคำว่า "สุข" อย่างสุดซึ้ง และเจอคำว่า"เรา" ที่ตามหาอยู่นั่น... 

ปลาทองที่อยู่ในโหล เจ้านั้นคงจะไม่เคยรู้เลย

ในใจเจ้าคงนิ่งเฉย ไม่รู้ว่าใครที่คอยเฝ้าห่วงหวง

ปลาเอยเจ้าอยู่ในนั้น สีสันเจ้าเป็นประการทุกส่วน

ในใจเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่

อยากจะรู้ เจ้าเองจะเคยรักใคร และไม่รู้ว่าเจ้าเองจะเคยรู้ไหม

ว่ามีฉันอยู่ ว่ามีฉันดูแลห่วงใยแค่ไหน

อยากจะรู้ เจ้าเองจะคิดถึงใคร และไม่รู้ในใจเจ้ามีฝันอะไร

เมื่อเรานั้น อยู่กันเหมือนโลกคนละใบ

ปลาเอยเมื่อเจ้าดูหงอย ฉันเองก็พลอยจะเป็นทุกข์ใจ

วันในเจ้าดูสดสน หัวใจบางคนก็พลอยได้รอยยิ้ม

ปลาเอยจะจำได้ไหม ว่าใครที่ทำให้เจ้าได้อิ่ม

คนเดียวที่ไม่เคยทิ้งเจ้าไว้เลย

เข็มวินาทีกระดิกเดินเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนสิ้นใจอย่างสงบ
เป็นนาฬิกา หรือเวลากันแน่ ที่จากไป
ว่ากันว่า ในตัวเรือนเดียวกัน นาฬิกาที่ลานขาดแล้ว
จะมีน้ำหนักน้อยกว่านาฬิกาที่ยังเดินอยู่
น้ำหนักที่หายไปพร้อมกับความตาย คือมวลของอะไร ถ้า

ไม่ใช่ ความผูกพัน ที่ เวลา และนาฬิกามีต่อกัน
เวลาใช้ทุกวินาทีอย่างมีค่า โคจรตามเข็มนาฬิกา

ส่งเสียงปลอบใจดัง ติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก
เหมือนกับว่า มันจะเป็นของกันและกันตลอดไป
..แต่ในความเหมือน ยัง ต่าง
รู้มั้ยว่า นาฬิกา แตกจากเวลาตรงไหน
..นาฬิกา เราให้ใครไปแล้วยังขอคืนได้ แต่เวลา

เมื่อให้กับใครไปแล้ว เราไม่สามารถเรียกมันคืนมาได้

หรอกนะ !

..เป็น นาฬิกา หรือ เวลากันแน่ที่ตาย..

วันนี้ฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันจะต้องรู้สึกอะไรแบบนี้ มันไม่ใช่ความรู้สึกที่ดีเลย ต่ความรู้สึกนั้นกลับเป็นอะรัยที่อึดอัดมาก ฉันก็ไม่แน่ใจว่าทำไมฉันถึงรู้สึกแบบนั้น ทั้งๆที่ความเป็นจริงแล้วนั้น มันก็ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับความรู้สกของเราเลย แต่สิ่งที่ฉันรู้ในวันนี้ คือฉันแคร์เขามาก บางทีมันอาจจะมากไป แต่ฉันก็ไม่สามารถบอกเป็นคำพูดได้ว่า ทำไมฉันรู้สึกแบบนั้น ทั้งๆที่เรานั้นก็ต่าง เดิน กิน เที่ยว เล่น มาด้วยกัน

บางครั้งคนเราก็ยากที่จะหาคำ ตอบให้หัวใจตัวเองได้ หากจะทำได้ก็คงทำตามความรู้สึกที่มีนั้น และปล่อยไปตามหัวใจ แต่..สำหรับฉันในวั้นนี้ มันยากเกินที่จะกลับไปแก้ไขสิ่งต่างๆให้อยู่ในสิ่งที่ควรจะเป็นนั้นไปแล้ว มันเดินทางข้ามผ่านสิ่งต่างๆมาลึก เกินเลย ไปแล้วนั้น คงเกินที่จะไปรู้สึกแบบเดิมๆ แบบนั้นอีกแล้ว มันมีแต่จะเพิ่มขึ้นมาทุกวันๆ เพิ่มขึ้นโดยที่่บางทีเรานั้นก็ไม่รู้ว่า เราเริ่มต้นที่จะรู้สึกแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ นาน..นานจนเมื่อเราย้อนกลับไปมองจุดเริ่มต้นของสิ่งต่างๆหรือสิ่งที่เรา รู้สึกนั้นๆ เราก็เลอะเลือนเลอะลืมไปแล้วว่าเราเริ่มรู้สึกตั้งแต่เมื่อไหร่

แต่ แล้ววันหนึ่ง ..กับสิ่งที่เธอพูดบอก เธอพูดซ้ำๆ จนฉันจดจำฝังไว้ในจิตใจนั้น ฉันก็พยายามทำใจเชื่อถือคำพูดของเธอเสมอมา แต่แล้วเหตุการณ์และสิ่งต่างๆ ก็พยยามทำให้ฉันนั้นกลับไปคิดว่า สิ่งที่เธอพูดออกมานั้นมันจะเชื่อได้หรอ? ก็เกิดคำถามขึ้นในใจของฉันอีก ฉันขอสารภาพตรงนี้เลยว่าบางครั้งฉันพยายามที่จะข่มใจให้เชื่อในคำพูดของเธอ นั้น แต่แล้วฉันก็ทำไม่ได้จิงๆ คนเราเจอะเจออย่างนั้นก็คงยากที่จะเชื่อได้ เชื่อใจ..บางครั้งหัวใจก็ไม่เชื่อเลยด้วยซ้ำ

เติบ โต ..มาจนวันนี้ ไม่นึกเลยว่าวันหนึ่งจะได้รู้สึกแบบ ยังไงก็บอกไม่ถูก มันเศร้า มันเลือนลอย ยังไงก็บอกไม่ถูก มันแบบโลกนี้แบบหยุดทุกอย่าง อยากหยุดทุกอย่างให้กลับไปเป็นวันของเมื่อวานให้หมด อยากให้ทุกสิ่งบนโลกใบนี้ เป็นเมื่อวานให้หมด เพราะเมื่อวานก่อนหน้านี้ ฉันขอสารภาพเลยว่าฉันรู้สึกดีและมีความสุขมาก แต่ก้นะ ความจริงก็คือความจริง ทุกสิ่งก็เป็นไปตามที่ที่ควรจะเป็น

วันนี้ ..จะเสียใจมากหรือน้อย อย่างน้อยความรู้สึกที่เสียไปก็เอาย้อนกลับคืนมาไม่ได้แล้ว เมื่อเธอเจอคนดีๆก็ควรดีใจ ถึงแม้มัันจะยากที่จะทำให้หัวใจเข้าใจมันยากเพียงใดก็ต้องทำ ..และฉันต้องทำให้ได้*

"ร้อยครั้งที่สมองเข้าใจ ก็ไม่เทียบเท่ากับหัวใจรู้สึก"

นับ วันๆสิ่งดีๆก้เริ่มหาย ไม่รู้เป็นเพราะอะรัย แต่สิ่งที่รู้ในวันนี้ก็คือสิ่งเหล่านั้นมันชัดเจนขึ้นมากทุกที เราไม่รู้หลอกว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ แต่เราก็ทำไรไม่ได้มาก เธอรู้ไหมสิ่งที่เราพูด ที่เราบอกไป บางครั้งเรานั้นเจ็บปวดมาก สิ่งที่ประชดเหน็บแนม พูดพร่ำเพื่อจนไม่รู้อันไหนจริงจังอันไหนเล่นของเรา เธอก็คงไม่สามารถรับรู้ได้ว่าความรู้สึกจิงๆแ้วมันเป็นอย่างไร ถึงเธอจะรับรู้ได้ ก็คงไม่มีประโยชน์อะไร ในเมื่อความสำคัญของคนเรามันต่างกัน

มน วันนี้ ฉันมีความรู้สึกอยากกลับไปเป็นเหมือนเดิม เป็นคนเดิมๆ ที่เมื่อก่อนไม่ค่อยอะไรหรือแคร์อะไรมากมาย แต่มันก็เนิ่นนาน นานจนช้านาน จนไม่สามารถที่จำกลับไปได้แล้ว 

คำพูดบางคำพูด ..สำคัญเสมอ เมื่อคนสำคัญพูด ฉันคนหนึ่งที่อยากจะเชื่อในคำพูดนั้นที่พูดซ้ำๆ แต่การกระทำละ มันไม่ใช่อย่างนั้นเลย ฉันในวันนี้อาจจะดูไม่เหมือนเดิม ใช่! ฉันมันไม่ใช่คนเดิม แต่ก็ยังไม่รู้ว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นนี้จะจบลงอย่างไร จะจบลงเมื่อไหร่ หรือว่าฉันต้องทนไปอย่างนี้ 

ฉันไม่เคยเรียกร้องอะไรทั้งนั้น สิ่งที่ฉันทำ ทำด้วยความจริงใจ ไม่เคยหวังสิ่งตอบแทนจากใคร ทำด้วยใจ ทำไปเพราะอยากทำ แต่ในวันนี้ฉันทำไมรู้สึกถึงความห่างเหินที่ได้รับ หรือคนเราเมื่อเจอคนที่สำคัญกว่า ก็มักจะลดความสำคัญของเพื่อนลง ความผูกพัน ความรู้สึก หรือเวลา  ที่เขาว่ากันว่าเป็นตัวแปรเปลี่ยน แต่ฉันคิกว่า   "หัวใจ" มากกว่าที่เปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา เหมือนดั่งเช่นเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นในตอนนี้ สำหรับในชีวิตฉัน...

อยากให้รู้ไว้..

Although I'm not your favourite one like the others.
Although I may look simple and plain in your eyes.
I’ve never made the statement “I love you”, Being less worthy on any one of these days.
I only hope that you haven't forgotten who is over here.
I miss you , my dear!” is what I really love to hear.
That’ll be more than enough for someone like me. To have a sweeter dream tonight than any other night.
No matter what position I’m holding in your heart. You’re still my most beloved one now and forever.
Should your heart still have some space to spare.
Would you be willing to share it with me?
I’m aware that I’m just someone unimportant. But I’ll still keep on waiting for our time to come.
Could you just whisper softly the word “love” to me , my dear?


Do you love me , my dear? ...

หากจะกล่าวถึงการขึ้นต้นบทนำนี้ คงไม่มีอะรัยที่ควรจะเื่อื่อนเอย หากจำกล่าวถึงความ "รู้สึก" ล้วนๆ --"

เรื่องราวนี้่อาจจะเคยเกิดขึ้นในชีวิตใครๆบ้าง มันเป็นเรื่องที่ธรรมดามากๆ

หากจะกล่าวถึงบุคคลที่เข้ามามีบทบาทต่อการใช้ชีวิตของเราในช่วงเวลาหนึ่งซึ่งสำคัญกับเรามาก คือ " เพื่อน "   มันจะเป็นการดีไหมหากเรารู้สึก ...

หลายคนคงเคยดูหนังที่มีความหลายหลายมิติ ซึ่งไม่กี่คนเท่านั้นที่เกิดมิติที่ซ้อนๆกัน เกิดขึ้นจริงในชีวิตจิงว่าการ "แอบรัก" ไม่สิ "รู้สึกดี" "เป็นปลื้ม" เราล้วนแต่จะหาเตุผลที่ดูสวยหรู สวยงามที่เราสามารถใช้ได้จิงในชีวิตประจำวันมาพูดไปอย่างพร่ำเพื่อ แต่จะมีสักกี่คนเล่าที่ดั่งรู้สึกที่จะรับผิดชอบต่อหัวใจตัวเอง และกล้าที่จะ "พูด" พูดในสิ่งที่ตัวเราและรู้ใจรู้สึก กลั่นกรองจากความรู้สึกข้างในลึกๆ ว่าเรารู้สึกอย่างนั้น กล้าพูดโดยไม่แกรงกลัวต่อต่อความผิดหวัง หรือ สมหวังที่กำลังรอเราอยู่ข้างหน้านั้น สมหวังกับผิดหวังมันมักจะต่างกันห่างกันเพียงแค่นิดเดียว เพียงแค่เรา "กล้า" กับ "ไม่กล้า" เท่านั้น เท่านั้นที่เป็นสิ่งที่ทำให้เรารู้คำตอบว่าเราเลือกทำสิ่งที่หัวใจเราต้อง การแล้วนั้น ผลสรุป สิ่งสุดท้ายของการได้รับรู้ข้อสรุปนั้น ก็คงเป็นเหตุผลที่เล็กน้อยที่เราจะได้ใส่ใจ เพราะสุดท้ายเราก็เต็มที่กับหัวใจเราเอง.. ไปแล้วนั้น เราเต็มที่กับทุกอย่างแล้ว ผลสุดท้าย "ผิดหวัง" กับ "สมหวัง" ก็คงเป็นเรื่องที่ไม่สำคัญไปซะแล้วละ

มัน เกิดเรื่องราวขึ้น เรื่องราวมันซับซ้อนๆ ซ้อนกันไปกันมา มันเป็นเรื่องที่ยากจะอธิบายกลั่นกรองออกมาเป็นคำพูดที่สวยหรู คำพูดที่เราจะบอกใครๆ ให้เข้าใจได้ เพราะบางครั้งเมื่อเกิดความรู้สึกอย่างนั้นขึ้นมาเรายังไม่แน่ใจ ใจเราเองเลยว่าเรารู้สึกอย่างนั้น เพราะเราแคร์เขาใช่ไหม หรือเพราะเหตุผลใดกันแน่? คงมีคำถามหลายคำถามที่เกิดขึ้นภายในจิตใจของเรา เราต่างหาคำตอบให้หัวใจเรา ทั้งค้นหา ตามหา แต่สุดท้ายคำตอบที่เราได้ ก็คือความว่างเปล่าที่มันไม่มีอะรัยเลย แม้แต่อากาศที่จะให้เราหายใจนั้นยังไม่มีเลย มันก็ยิ่งทวีคูณเพิ่มความอึดอัดใจเพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆ  และยิ่งพบเจอสิ่งเร้าให้เราหายใจไม่ออกอยู่อย่างนั้น เราก็ไม่แน่ใจว่าหัวใจเราจะทนได้นานสักแค่ไหน หากวันหนึ่งหัวใจเราเกิดต้านทานอะรัยๆไว้ไม่อยู่ แล้วเราจะทำอย่างไร?

แต่สำหรับช่วงเวลานี้ ..."รู้สึกดี" 

ถึงแม้ว่าช่วงเวลาดีๆแบบนี้จะไม่อยู่ยืดยาว หรือยาวนานเพียงใดเราไม่เคยหวัง ขอแค่ทุกวันเกิดสิ่งดีๆขึ้นในหัวใจเราทีละเล็กละน้อย ไม่มาก ไม่น้อย ไม่บ่อย ไม่เป็นไร แค่ทำสิ่งที่เรา "รู้สึก" ดี* มันก็น่าจะเป็นสิ่งที่เพียงพอแล้ว 

เพื่อนlสนิท * 

กาลครั้งหนึ่ง...ฉันรักเธอ

...เราจบกันไปหลายครั้ง
และกลับมาเริ่มใหม่อีกหลายครั้ง
ทั้งที่เธอขอโอกาสแค่อีกครั้ง
ไม่รู้ทำไมฉันถึงให้อภัยเธออีกบ่อยครั้ง                                                        ...ฉันคงจดจำเรื่องราวระหว่างเราได้ดีมากเกินไป
                                                     ไม่เคยใส่ใจที่จะจำความใจร้ายของเธอที่ทำต่อกันเสมอมา
                                                                     ครั้งแล้ว ครั้งเล่า ....
                                                                   บางที เรื่องราวเหล่านั้น 
 
                                                                              

 ...มันอาจจะนานจนใช้คำว่า “กาลครั้งหนึ่ง”ได้อย่างเต็มปาก
น่าแปลก...ที่ฉันยังจดจำทุกอย่างระหว่างเราได้ดี
แต่ไม่คิดที่จะกลับไปอีกสักครั้ง
ทั้งที่ฉันยังรักเธออยู่
ความรักที่คล้ายสายลมซึ่งพัดหวนกลับมาบ่อยๆ
กลายเป็นสายน้ำที่ไม่ไหลย้อนกลับตั้งแต่เมื่อไร
... ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน

เพื่อนสนิท

...ฉันรักเวลาที่เธอยิ้มแล้วตาเป็นประกาย
ฉันรักในความปากร้ายของเธอ
ฉันรักที่เธอโทร.มาถามว่ากินข้าวแล้วหรือยัง?
ฉันรักที่ห้องของเธอรกมาก
ฉันรักความฟอร์มจัดของเธอ
ฉันรักท่าทางของเธอ เวลาที่เธอแกะปูไม่ได้

ฉันรักความขี้เล่นของเธอ
ฉันรักที่เธอโทร.กลับ เมื่อเห็น miss call จากฉัน
ฉันรักเวลาที่เธอเล่าเรื่องราวความฝันของเธอ
ฉันรักเวลาที่เธอฮัมเพลงเบาๆ ขณะขับรถ
ฉันรักท่าตักข้าวคำใหญ่ๆ เข้าปากเล็กๆ ของเธอ
ฉันรักความรู้สึกนึกคิดของเธอ
ฉันรักเวลาที่เธอเรียกให้ฉันดูผู้ชายอีกคน...
ที่คิดว่าฉันสนใจ

ฉันรักความกระตือรือร้นที่เธอมี
ฉันรักความขี้เบื่อของเธอ - -
ฉันรักปลอกหมอนกับผ้าห่มของเธอ...มันอุ่นดี
ฉันรักช็อกโกแลตกับอมยิ้มที่ได้มาจากเธอ
ฉันรักที่เธอนั่งรอฉันกินข้าว

ฉันรักที่เธอโทร.มาคุยกับฉันได้ถึงสองชั่วโมงครึ่ง...
ทั้งที่เพิ่งบอกฉันว่าไม่ชอบคุยโทรศัพท์

ฉันรักถ้อยคำธรรมดาๆ ของเธอ...

- - หมดหรือยังนะ?

อ้อ...

ฉันรักที่เธอทำเหมือนไม่รู้ว่าฉันรัก

รองเท้าคนอื่น
ฉันเจ็บเท้ามากเลย
...ไม่ใช่เพราะเดินมาก
แต่เพราะมันไม่ใช่รองเท้าของฉันต่างหากล่ะคะ 

 

ดังนั้น...เดินแค่ 2-3 ก้าว
ฉันก็เจ็บแล้วล่ะค่ะ
ใส่รองเท้าของคนอื่น
มันเจ็บแบบนี้เองนะคะ

เวลาที่เท้าเราเจ็บ
มันเจ็บไปถึงส่วนอื่นๆ ของร่างกายด้วยนะคะ

ทั้งที่รู้ว่ารองเท้าไม่ใช่ของฉัน
มันใส่ไม่พอดี
ใส่แล้วไม่สบายเท้า
แต่ฉันก็ยังอยากใส่ทั้งๆ ที่รู้

ฉันไม่อยากจะบอกอย่างนี้เลย
...แต่ต้องบอกค่ะ
การที่ฉันรักคุณก็เหมือนกัน 

 

รัก...
ทั้งที่รู้ว่าคุณมีเจ้าของแล้ว

มันเจ็บเหมือนการเอารองเท้าคนอื่นมาใส่น่ะค่ะ

บางที ไม่ต้องเดินทางไหนเลย...ก็เจ็บเท้าซะแล้ว

วันนี้...
ฉันจะไปหารองเท้าคู่ใหม่ให้ตัวเองแล้วนะคะ
รองเท้าคู่ที่จะไม่ทำให้ฉันเจ็บเท้า...
รองเท้าที่มีฉันเป็นเจ้าของ

ส่วนคุณ...
ก็ต้องอยู่กับเจ้าของคุณนั่นล่ะค่ะ

...ถ้าขืนคุณยังจะเอาตัวเองไปหยิบยื่นให้ใครๆ อีก
เค้าต้องเจ็บแน่ๆ เลย...
“เค้า” ที่ฉันหมายถึง
ก็คือ...คนที่ต้องใส่รองเท้าคนอื่น
แล้วก็...เจ้าของรองเท้า
...ที่รองเท้าหายไงคะ