● tHe POii ●

ดึกดื่นคืนใด มองฟ้าไม่เห็นจันทร์ ไม่เจอะเจอกัน ให้รู้ไว้ว่ามันไม่หายไป
แค่หมอกบังตา แค่แผ่นฟ้ากั้นเอาไว้ ด้วยความห่างไกลจึงมองไม่เห็น
อยากให้รู้ ว่าฉันยังส่องแสง ยังฉายลงมาที่เธอไม่เคยห่างหาย
ค่ำคืนนี้ แม้เมฆหมอกจะกั้นไว้แค่ไหน ให้รู้ไว้ว่าจันทร์ยังเต็มดวง
อยู่ห่างเพียงใด แต่ฉันก็เหมือนเคย ไม่เจอะกันเลย แต่รู้ไหมฉันยังไม่หายไป
แค่อยู่ไกลตา แค่แผ่นฟ้ากั้นเราไว้ และยังห่วงใยเหมือนเดิมเสมอ
อยากให้รู้ ฉันยังไม่เปลี่ยนไป ยังรักเพียงเธอยังคิดถึงกันเสมอ
ค่ำคืนนี้ แม้ไม่อาจได้พบได้เจอะเจอ ให้รู้ไว้ว่าฉันยังคงเดิม
อยากให้รู้ ฉันยังไม่เปลี่ยนไป ยังรักเพียงเธอยังคิดถึงกันเสมอ
ค่ำคืนนี้ แม้ไม่อาจได้พบเธอ แม้ไม่มีเธอแม้ไม่มีเธอข้างกาย
ให้เธอรู้ฉันยังไม่เปลี่ยนไป

ความรักจากใจฉัน ยังเหมือนพระจันทร์ดวงนั้นที่ยังเต็มดวง
ความรักจากใจฉัน ยังเหมือนดวงจันทร์ ที่ไม่เคยเปลี่ยนไป

เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ ทุกวัน  ทุกวัน

เราต่างก็อยู่บนความเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา

ต่างก็รู้ตัวบ้าง ..ไม่อยากรู้ตัวบ้าง

การได้เป็นตัวของตัวเองทุกๆวันมันเป็นเรื่องน่ายินดี

แต่จะมีสักกี่คนที่ได้ตื่นขึ้นมายินดีทุกวัน

พวกเราต่างก็ผลัดกันยิ้ม  ผลัดกันเสียใจ

เพราะโลกคือสนามแข่งขันขนาดใหญ่ที่ไม่มีวันจบ

เราอาจเพียงหวังแค่เพียงได้เข้าใกล้รอยยิ้มเข้าไปอีกนิด

และหนีห่างจากความทุกข์ออกมาอีกหน่อย

คนที่มีความฝันนั้นดีเสมอ

บ้างฝันในโลกแห่งความจริง

บ้างตื่นในโลกแห่งความฝัน

ใครจะไปรู้ได้ว่าเราอยู่ในโลกใบไหนกันแน่?

จะใช่โลกใบเดิมของเมื่อวานรึเปล่าหนอ

แต่แล้วคนบางกลุ่มก็ได้ตัดสินใจว่า

ลุกขึ้น ........ แล้วทำในสิ่งที่อยากทำกันเถอะ

เอาสิ ......... ทำเลย

ทั้งหมดนี้ก็คือที่มาง่ายๆ  และเดิมๆ ของการเดินทาง

ครั้งใหม่อีกครั้ง ...